Mijn verhaal
Bovendien zijn extra voorzieningen in ons kleine huisje niet te realiseren. Mijn eigen werkkamer bevindt zich op de zolderverdieping. De gang naar de wc, via zoldertrap en normale trap en visa versa kon ik amper nog aan. Het ging gewoon niet meer en ik takelde ook steeds verder af; geen energie meer om ook nog maar iets te doen, futloos, loom, zwak en pijn.

De Ark, Roermond
Daarom werd een bezoek gebracht aan De Ark in Roermond voor een introductie. Een vriendin van Sonja had daarover al lovend gesproken, kende De Ark van de periode dat haar schoonvader er was opgenomen. Bij het maken van de afspraak voor dit bezoek had ik al vernomen dat ze voorlopig in een noodonderkomen zaten, omdat het oorspronkelijke gebouw werd gerenoveerd.

We kwamen in een helder verlichte lange gang. Aan een kant de deuren van de kamers van de bewoners, hier en daar leuke aankleding en een sfeer die je een goed gevoel gaf. We werden vriendelijk ontvangen door een verpleegkundige die ons naar een familiekamer bracht. Bij het introductiegesprek gaf de verpleegkundige al meteen aan dat ze mij hier wel binnenkort zou zien. Ze zag dat het noodzakelijk was.

De rondleiding was kort. We konden een kijkje nemen in één van de kamers. Leuk ingericht maar geen overbodige luxe. Er liepen mensen rond en bij sommige kamers kon je even naar binnen kijken. We zagen mensen, leven! Hier wilde ik wel mijn laatste fase doorbrengen. Ik heb meteen de dag erna met de huisarts gebeld om e.e.a. zo snel mogelijk te regelen, wat uiteindelijk binnen 3 dagen gebeurde.

Paradijs op aarde
Vanaf dag één werd volledig ingezet op het voor mij belangrijkste: pijnbestrijding. Ik ben op vrijdag opgenomen en ondanks het weekeinde was ik een aantal dagen later vrijwel pijnvrij!!
Al na een paar dagen kreeg ik weer trek in eten. Ik leefde al ruim drie maanden op vloeibare voeding en was mede daardoor erg zwak en futloos. Langzaam maar zeker kon ik eindelijk weer normaal eten. De pijnbestrijding werd verder verbeterd en mijn energie kwam weer terug.

De eerste tijd lag ik nog wel vrijwel de hele dag in bed, ik moest aansterken. Maar toen mijn energie  en kracht toenam haalde ik mijn eigen computer van thuis en richtte een kleine werkplek op mijn kamer in. Het bed wordt ’s-morgens netjes opgemaakt, ik trek weer normale kleding aan en ben aan de PC actief met o.a. websites maken. Speel wat gitaar of keyboard of ga naar de woonkamer om gewoon gezellig te zitten en/of te eten. Het ging steeds beter met me en na twee weken voelde ik me weer een volwaardig mens met kwaliteit van leven.
Ik hoop hier nog een aantal maanden van dit paradijs te mogen genieten van de kwaliteit van leven waarvoor ik al vanaf het begin van mijn ziekte had gekozen en die mij hier door allemaal lieve en zorgzame medewerkers wordt gegeven. Een mooiere afsluiting van mijn leven had ik me niet kunnen wensen.

15 mei 2013
Verpleging én de vele vrijwilligers leggen je hier werkelijk in de watten. Je hoeft het maar te vragen en ze doen er alles aan om het te realiseren. Zelfs in dit zogenaamde noodonderkomen is het hier een paradijs op aarde. Vanuit mijn kamer kijk ik uit op een weiland waar herten en geiten lopen, mooi bosgebied en de eekhoorns komen in vogelkooitjes die onder de ramen staan, kijken of er wat te eten te vinden is.
Blik vanuit mijn kamerraam.
Mijn nieuwe werkplekje
De verergering van mijn ziekte liet het niet langer toe om thuis te verblijven. Vooral de pijn was in samenwerking met de overigens zeer betrokken en deskundige huisarts niet onder controle te krijgen. Ik leefde de hele dag met pijn, sliep daardoor slecht, kon niets meer eten behalve vloeibare voeding en zelfs het in bed liggen of in een stoel zitten werd door de pijn vrijwel onmogelijk.

Al eerder had ik met mijn vrouw Sonja erover gesproken om de laatste fase in een hospice te willen verbrengen. Zij is immers geen verpleegkundige en ook de emotionele last zou véél te zwaar zijn.
Meer over mijzelf: www.fred.miniware.nl
Volg mijn weblog: www.weblog.miniware.nl
 
Heinsbergerweg 176
6045 CK  ROERMOND
Tel.: 088-6102035
©Copyright 2013, Fred Stevens
Kwaliteit van leven, juist in de laatste fase